 |
| | Gevonden artikelen in archief: | De geostationaire baan
Een geostationaire satelliet draait met een zodanige snelheid om de aarde heen, dat hij ten opzichte van het aardoppervlak stil lijkt te staan. In dit artikel onderzoeken we aan de hand van de wetten van Newton hoe dat werkt.
Zie archief: jaargang 35, nummer 3, maart 1996
Een ringvormige maansverduistering
Het lijkt puur toeval, dat de maan en de zon vanaf de aarde gezien even groot zijn. Dit valt vooral op bij een zonsverduistering. We gaan rekenen aan schaduwen en kijkhoeken.
Zie archief: jaargang 35, nummer 3, maart 1996
Wiskunde in het groot: Kennismaking
Dit uitgebreide artikel gaat over ons zonnestelsel. Er wordt ingegaan op de vorm van de banen van de planeten, het ontstaan van maans- en zonsverduisteringen, de vorm van het melkwegstelsel, de omtrek van de aarde en de afstand van de aarde tot de maan en de zon.
Zie archief: jaargang 28, nummer 1, november 1988
De maantjes van Hippokrates
Het vignet dat we al jarenlang gebruiken bij de opgaven en antwoorden van de Pythagoras Olympiade bestaat uit een rechthoekige driehoek en drie halve cirkels, waarvan de middelpunten zijn: de middens van de zijden van die driehoek. Erwin Charlier uit Nederweert was geinteresseerd geraakt in deze figuur, en vond een bewijs voor de eigenschap dat de oppervlakte van de twee donkere maansikkels gelijk is aan die van de driehoek.
Zie archief: jaargang 26, nummer 3, maart 1987
|
(totaal gevonden: 4) |
|
