 |
| | Gevonden artikelen in archief: | Een brandspiegel in de wereldruimte
Verschillende science-fiction schrijvers hebben in hun verhalen grote holle spiegels van dunne aluminiumfolie in de ruimte laten schieten, die zich op grote hoogte pas ontvouwden. Deze spiegels met een middellijn van enige kilometers trekken dan brandstrepen over de aarde, waardoor alles op hun baan verwoest wordt. Is dit mogelijk? We rekenen dit na ...
Zie archief: jaargang 2, nummer 1, Pythagoras 2-1
De lemniscaat
De lemniscaat met brandpunten A en B is een kromme, die een beetje lijkt op een strikje, maar dan zonder de losse uiteinden. In 1694 leidde Bernoulli de vergelijking ervan af: voor alle punten P op de lemniscaat geldt dat het product van de afstanden tot A en B constant is.
Zie archief: jaargang 39, nummer 1, oktober 1999
Een belangrijke eigenschap van de ellips
Een ellips tekenen is niet moeilijk: dat doe je met een potlood, een touwtje en twee spijkers. Maar hoe construeer je de raaklijn aan een punt van de ellips?
Zie archief: jaargang 14, nummer 3, Pythagoras 14-3
Brandlijnen
Op een keukentafel ligt een ring waar zonlicht schuin invalt. We zien hoe het licht convergeert naar een brandpunt. In werkelijkheid is er geen zuiver brandpunt, maar een 'cautische lijn'. Hoe is die, al tekenend, in beeld te brengen?
Zie archief: jaargang 32, nummer 3, januari 1993
Zes saamhorige krommen
Evenwijdige lijnen zullen na terugkaatsing op een holle spiegel samenkomen in een punt, het brandpunt. Dat geldt alleen bij kleine openingshoek. Is die groot, dan ontstaat geen brandpunt, maar een brandlijn. Een gladde ring op een stuk papier gelegd in de buurt van een lamp, geeft hetzelfde patroon te zien. Hetzelfde beeld wordt te voorschijn getoverd door lichtinval in een kopje. De bedoelde kromme heet ook wel cardiode of hartlijn en is een van de drie verschijningsvormen van de slaklijn van Pascal.
Zie archief: jaargang 14, nummer 3, Pythagoras 14-3
|
(totaal gevonden: 5) |
|
